Over

IMG_20150805_152831Hoe stel ik mijzelf voor zonder er een boek over te schrijven? Alles begint natuurlijk van bij het begin. Ik werd geboren als baby op dezelfde dag als mijn verjaardag. Ik was een schoon lief boeleke. Met flapoortjes weliswaar maar dat wist ik toen uiteraard nog niet. Een prachtige zuster pakte mij op en gaf mij mijn eerste wasbeurt. Ik zal het nooit vergeten. Zoals zij met haar zachte handen alle smurrie van mij wegwaste… Ik wist meteen: er is geen weg meer terug. Dit alles gebeurde in het moederhuis van het Imelda Ziekenhuis van Bonheiden. Het was ook daar dat ik de rest van mijn familie leerde kennen: mijn vader en – verdomd als het niet waar was maar ik bleek niet de enige ster aan het firmament te zijn – mijn broer. Men gaf mij eten en drinken. Men ververste bijtijds mijn pamper. Ik was gelukkig en zorgeloos. Voor ik er erg in had moest ik naar school. Als dank voor mijn zindelijkheid? Allesbehalve dank voor geen stank, me dunkte toen! Op school bleek ik niet de meest assertief-sociale van het gepeupel te zijn. Geen paniek echter, leerkrachten schreven in mijn rapport: “Waren alle leerlingen maar zoals David.” En toch… Ik haatte het héle schoolgebeuren. Thuis keek ik vanwege mijn lengte noodgedwongen op naar mijn moeder. Ik zag ze koken en wou dat ook doen. Ik werd met de bips op het aanrecht gezet en ik mocht mee roeren. “Die gaat later kok worden!” werd al snel gezegd. En inderdaad, omdat ik het voor de rest ook niet wist, behaalde ik mijn technisch diploma Hotel in het Coloma Instituut in Mechelen. Maar er ontbrak toch nog iets. Er moest méér zijn dan wat er tussen de soep en de patatten zat. Ik ging Assistent in de Psychologie studeren in Oostende en verbleef daar op een internaat. Vreemde keuze? Nee, niet echt. Het leven zit nu eenmaal vol met tegenstrijdigheden. De kunst is om het te herkennen en het als een rijkdom te beschouwen.

Zo is het ook gesteld met mijn interesses. Ik ben niet vies van welk muziekgenre ook, maar ik heb een heilige Drievuldigheid: Elvis Presley, Lacrimosa en Nightwish. Alweer geen touw aan vast te knopen. Qua literatuur is Herman Brusselmans mijn zielenschrijver, maar buiten hem lees ik alles met een voorkeur voor de gevestigde oude Nederlandstalige klassiekers. Ik lees zelden een vertaling. Voor zij die meteen een simpel antwoord zoeken: neen, mijn literaire voorkeur heeft niets met mijn lang haar te maken. Dat had ik al voor ik ook maar één boek van hem gelezen heb. Persoonlijk vind ik hem één van de meest gevoelige, vrouwvriendelijke en sociaal begaande schrijvers die ik ken. Maar je moet de zin van de onzin kunnen onderscheiden. Zoals bij alles in het leven.

Op TV-gebied blijf ik graag hangen bij kurkdroge documentaires, oude films, goede humor en zowat alles wat saai is. Ja, ik houd van saaiheid. Saaiheid geeft mij de energie om creatief zijn. Routine geeft mij de ruimte om iets anders te doen. Bij drukte heb ik geen tijd om na te denken. Dan is het zoals tijdens de coup de feu van een keuken: “Fait marcher!” Het geeft een kick en voldoening als alles lukt, maar slimmer word ik er niet van. Ik houd niet van te veel prikkels die tegelijk op mij afkomen. Andere dingen waar ik ook niet van houd, zijn enggeestigheid, egoïstische manipulatie, ondoordacht conformisme, psychisch en fysiek geweld, onbeschoftheid en clichés. Ik hoef ze maar uit mijn mouw te schudden. Energiegevers zijn dan weer: alle zintuiglijke schoonheid (gehoor, zicht, tast, ruiken, proeven), diepzinnigheid, stilte, rust, een glimlach van een mooie vrouw, nieuwsgierigheid en structuur. Eén van mijn hobby’s is zelfs structuur maken in gegevens. Mijn CD-databank en mijn intranet thuis beschouw ik als levenswerkjes.

Verder hou ik mij graag bezig met… wel, met mijzelf eigenlijk. Dat is al een wereld op zich die meedraait in het universum van de aarde. Een wereld bevolkt met smurfachtige personages, met donkere koude gladde dalen en fantastische bosgebieden met hete vulkanische hoogvlaktes, met fata morgana’s en harde realiteit, met zinkzand en vruchtbare grond, met verschillende culturen en veranderende gewoontes, met weidse vergezichten en microscoopkleine deeltjes, met dingen die al in kaart gebracht zijn en anderen die nog ontdekt moeten worden, met een evolutie die begon van bij de oerknal en tot op vandaag nog altijd bezig is. Heden ben ik een soort proper kolonialisme ingegaan. In plaats van mijn eigen waarheden op te dringen bij alle nieuwe werelden die ik tegenkom, sta ik open voor hun waarheden. En hier en daar neem ik wel eens een aardigheidje mee en geef ik het een plekje in mijn eigen wereld.

Qua foto hier heb ik het bij deze selfie moeten houden omdat mijn imaginaire vriendin zich momenteel in Florida bevindt ter voorbereiding van haar eerste Miss Universe verkiezing.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s