Prachtig krachtig en praal

 

Ik gaf te kennen aan de vrouwen in mijn buurt dat ze met een gerust hart aan de strijk mochten beginnen. Ik deed dit door ostentatief mijn voordeur te openen, even achterom te kijken zoals een Koning over zijn rijk alvorens hij zijn paleis binnentreedt om de nodige besluiten te ondertekenen, een goedkeurende en geruststellende knik te geven aan al mijn onderdanen, en vervolgens de deur kordaat doch met respect voor de veiligheid dicht te trekken. De houtblokken die klaar lagen om gekapt te worden liet ik links liggen. Enkel de grote bijl haalde ik uit het blok om op die manier de weg vrij te maken naar mijn living. Ik had hem ’s ochtends zodanig geëtaleerd als geheugensteuntje voor die avond dat ik nog een stukje te kappen had ter voorbereiding van de winter. Maar een man kapt écht wel beter als hij er zin voor heeft, dus ik hing hem voorlopig tussen de twee daarvoor in de muur geklopte spijkers. Daar hangt ie goed. Ook de fles smeerolie die ik ter herinnering op mijn salontafel had gezet om na het kappen nog wat fijntjes aan mijn stalen ros te prutsen ging terug de kast in. Ik had er geen zin in. Ik checkte mijn voicemail en ontdekte vier ingesproken berichten. Vier vrouwen, zo bleek, die allen in de loop van deze week nog wel eens met mij wouden afspreken. Fijn zo. Ik nam mijn poezenagenda, checkte een paar dagen af en sms’te ze alle vier een dag en een uur terug waarop ze mij mochten zien. Vervolgens zette ik alle geluid van mijn GSM af om verder niet gestoord te worden.

Had ik nog eten? Ik meende van wel, maar ik wist het niet zeker. Jawel, ik zag dat ik nog een entrecote van een 750 grammetjes ergens onderaan in de frigo had liggen. Lekker! Ik pakte één van mijn grote gietijzeren pannen en stak er de vlam onder. Goede boter erin, smelten, schroeien, kruiden, afijn de héle zooi ter bereiding van een goed stuk vlees. Met smaak at ik hem op. Elk stukje dat ik nam schraapte ik over de bodem van de pan zodat de boter volledig benut werd. Op die manier was de pan zo goed als proper alvorens ik hem bij het vaatwerk legde. Net zo praktisch! Ik liet een boertje van welbehagen. Eindelijk tijd nu om te doen waar ik al de ganse dag zin in had gekregen. Een tijd geleden zond de Vlaams-Belgische zender de Sissi trilogie opnieuw uit en die had ik opgenomen. Dankzij de wonderbaarlijke uitvinding van het digitaal kijken is dat opnemen tegenwoordig zo gemakkelijk geworden, dat zelfs vrouwen het kunnen. Op het baren van kinderen na ben ik ervan overtuigd dat alles wat vrouwen kunnen, mannen ook kunnen, dus heb ik deze trilogie voor mijzelf geprogrammeerd. Ik keek er naar uit om ze nog eens terug te zien. Pure nostalgie, dat kan ik je wel vertellen. Mijn moeder, het schaap moest het geweten hebben dat ze nog eens heruitgezonden zouden worden, was daar zot van.

Met een bordje vol radijsjes en kerstomaatjes en een glaasje water begon ik eraan. Rillingen liepen mij over de rug toen de begintune aanvatte. Romy Schneider, inderdaad… Dat was de actrice. Ik kon me haar niet meer herinneren. Wanneer was het? Misschien wel vijfentwintig jaren geleden dat ik de film voor het laatst zag. Wat vliegt de tijd. Ik knipperde wat oogvocht weg bij de outtro van het nummer zodat ik de film beter kon volgen. Het eerste wat mij opviel was dat de film zowaar Duits gesproken is. Verhip! Dat was ik totaal vergeten. In mijn herinnering waren de I-love-you’s en de I-love-you-too’s niet te tellen in die films, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Het was ich-liebe-dich’en en ich-liebe-dich-auch’en die er plak zwaaiden. Ach wel… Rammstein zingt ook in het Duits. En ik heb mijzelf ooit eens verdiept in de new-wave gotic-achtige melodieën van de jaren negentig begin tweeduizend. Daar wordt ook een aardig woordje Duits in gesproken, dus waarom niet. Wier zagen das planksken zonder morren.

Wat was ze mooi… Ons Romy. Ik zag metéén dat zij het was. Ze was de énige van de passerende vrouwen die straalde alsof ze net van een schoonheidsboerderij kwam. Een pluim voor de castingverantwoordelijke. Ik had op voorhand al wat opzoekwerk gedaan naar de achtergrond van het verhaal en daaruit bleek dat de echte Sissi, een zekere Elisabeth Amalie Eugenie, dus Sissi voor de vrienden, (waar haalde ze het vandaan!), in haar tijdgeest ook een behoorlijk lekkere meid moet geweest zijn. Ik heb wat foto’s van haar gezien, maar persoonlijk vind ik ze nog niet tot aan de enkels rijken van Romy als het op schoonheid aankomt. Hoewel ik geen enkel gezien heb. Dat heb je natuurlijk wel met zulke films: oude films die over nog oudere tijden gaan. Er schuilt een zekere magie in zulke films die alles tot de verbeelding overlaat. In totaal heb ik zes uren aan filmmateriaal te zien gekregen waar op een paar te hard aangespannen decolletétjes na, (Waarom werden in die tijd de borsten toch altijd zo hard bij elkaar gedrukt? Het waren net kleine platte steenharde kasseien die daar onder hun hals gemetst waren. Een beetje wobbel mag er toch zijn!), niet één glimp van een notie van enige verdere lichaamsbouw te zien was. Uit de fruitschaaljurken van die tijd kan men enigszins opmaken dat het wel zo moet geweest zijn dat vrijwel elke vrouw toen, hetzij vanuit een voedingspatroon dat toen de norm was, hetzij vanuit een genetisch overgeërfde eigenschap, over een achterwerk beschikt moest hebben die de stereotypen van de zwarte vrouwenbillen méér dan tot de verbeelding mogelijk was overtrof. Wellicht tot het schaamtevolle toe! Waarom anders die paraplukleedjes zo in de mode houden. Op de taille na zie je niets van wat voor enige selectie zou kunnen dienen. Maar kom, toegegeven… Dat wordt allemaal méér dan voldoende gecompenseerd met de ongelofelijk prrrrracht van de kleedjes. De ene al mooier dan de andere. Soms wist ik niet waar ik het langst naar wou kijken, naar haar ogen of haar kleed. Hoe ongelofelijk mooi waren die wel niet afgewerkt zeg. De ene lag nog vers in het geheugen of ze kwam al in een andere nog mooiere op het scherm gelopen.

Tijdens de trilogie had je één scène, ik weet niet of het de bedoeling was, het duurde misschien nog geen seconde, waarop ze als Koningin (in wording of niet, dat ben ik vergeten) naar haar volk staat te zwaaien met ontblote schouders en, dit houd je nu niet meer voor mogelijk maar het was werkelijk zo, daarbij zag je, ik zweer het zo waar ik zweer dat ik gezworen heb, een prachtig klein veldje okselhaartjes. Jawel! Geen bos ofzo waar je de bomen niet meer door kunt zien, neenee, een zijdezacht bloemenstruikje als het ware. De adem-, wat zeg ik, ALLESbenemende Halina Reijn mag voor de zoveelste keer volledig naakt het beeldscherm passeren, het zou me minder gedaan hebben dan deze éne seconde van intieme blik op de haartjes in de oksel van Romy. Was het erom gedaan? Was het in de jaren vijftig nog niet de mode om deze te verwijderen? Geen idee… Ik kan mij geen enkele oude film voor de geest halen waarin ik okselhaar te zien kreeg.

Overigens was ik er altijd van overtuigd geweest dat Sissi stierf op het einde van de derde film. Ik had mij dus voorbereid op een einde dat een tranentrekker van heb-ik-jouw-daar zou worden. Mijn knuffelolifantje Huggie en ik kijken altijd samen naar de televisie. Dat doen we al jaren. Samen zijn we zo een beetje de Ernie en Bert van de TV-kijker. Ik wou voor zijn ogen mij niet laten kennen als iemand die in tranen zou uitbarsten bij de sterfscène van een Sissifilm. Ik weet wel, ik had hem kunnen omdraaien, maar zo ongevoelig ben ik dus niet. In plaats daarvan zocht ik enkele dagen eerder uit hoe de échte Sissi aan haar einde kwam zodat ik het in de film ruimschoots zou zien aankomen. Genoeg op tijd om mijn dissociatie in gang te laten treden. Maar dat was dus niet nodig. De trilogie eindigde met een eerder vrolijke noot die ook als tragedie kan opgevat worden. Briljant gedaan moet ik zeggen. Toen ik de film vijfentwintig jaren geleden zag bestond het internet nog niet. Om uit te zoeken hoe het leven van de echte Sissi eruit zag moest je al naar een bibliotheek gaan. Een opgroeiende jongeman had wel wat anders aan zijn hoofd. Ik moest leren hoe de verbrandingscyclus van een vierslagmoter in elkaar stak en waar op het hout je percies de bijl moest laten neerkomen om met één slag erdoorheen te geraken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s