Garbiëlle

Om maar meteen met de deur in mijn appartement te vallen wandelde ik een week of twee geleden volledig bewust van lijf en leden naar een uitje-om in mijn favoriete stadsplek. Halverwege onderweg ergens middenin moest ik een zebrapad oversteken. Een zebrapad van niets eigenlijk. Moest het niet zo’n cruciale plaats innemen in mijn Verhaal van Momenteel, ik zou er nooit over begonnen hebben. Er zijn zebrapaden waar ik verhalen over kan vertellen waarbij een doorgewinterde darkroombezoeker nog rode oortjes van zou krijgen, maar dit zebrapad dus niet. Deze was niet meer dan een paar grote witte strepen, getrokken door pensioenspaarder van de gemeente. Desalnietemin, ze had de potentie om mij veilig en wel naar de overkant van de straat brengen, dus wie ben ik om er minachtend over te spreken. In een vorig leven ben ik ooit eens geslaagd geweest voor het grote theoretische examen van het rijbewijs. Ik wist dus dat ik eventjes moest stoppen, naar links en dan naar rechts kijken, zien of er geen auto’s aankomen die geen aanstalten maken om te stoppen, en dan pas kon oversteken. Dat deed ik dan maar. Links niets te zien. Rechts geen noemenswaardige toekomstig gevaarlijk situaties te bemerken als juist misschien eventueel een meisje dat kwam aanfietsen. Ik zag echter dat ze mijn gedrag goed inschatte want ze begon al tekenen van geremdheid te vertonen. Vermits ik nu wist dat ik werd bekeken door een eigenlijk best ultralekkere meid op wielen probeerde ik de overkant van de straat te bereiken zonder over mijn eigen voeten te struikelen. Halverwege was ik al zo fier op mijzelf dat ik moed kreeg om haar nog eens een keertje eventjes aan te kijken, alsof ik daarmee wou zeggen: “Zie mij gaan zeg!” Ik had twee variabelen in gedachten: of ze zat ergens hautain naar boven of beneden te kijken tot ik weg was, of ze nam mij nauwlettend in de gaten zodat ze later in geuren en kleuren aan haar vriendinnen kon uitleggen wat ze nou niet allemaal heeft meegemaakt waarmee ze dan meteen de lol van het gesprek wist op te drijven. In plaats daarvan zag ik twee grote ogen die mij als in verbazing aankeken. “Hé, jij bent percies de Engel Gods!” zei ze.

Ik ben iemand die vaak op voorhand in gedachten al zeer veel mogelijke scenario’s van sociaal contact meemaakt teneinde voorbereid te zijn voor als zulks zich ooit in het écht zou voordoen, maar deze had ik nog niet. De Engel Gods? Godsalmachtig, wat nu? Improviseren dan maar… “Echt waar? Hoe bedoel je?” In deze vijf woorden was ik al bezig met een buitenlichamelijke ervaring waarbij ik mijzelf van op afstand zag klungelen. Ik had mijn bruine winterschoenen aan. (Alsof ik zwarte, groene of rode winterschoenen heb! Met andere woorden, ik heb maar één paar winterschoenen.) Ik droeg daarbij een zwarte stretchjeans, mijn lichtjes door de was vergrijsde zwarte winterjas (Idem dito qua kanttekening als bij mijn schoenen.) en een door de zon gebleekte (vroeger) donkerblauw petje van Bols. Eigenlijk hou ik niet van merknamen op mijn petje maar deze zit me ZO goed stevig, al zovele jaren lang, dat ik hem gewoon aandoe zonder er acht op te slaan dat ik helemaal geen jeneverdrinker ben. Een goedzittende pet is een goedzittende pet en daarmee basta. “Wel, gewoon, vanwege je haar dat zo speciaal is.” Mijn haar? Ach ja, daar had ik niet aan gedacht. Het spreekt vanzelf! Ik had me nog niet zo lang daarvoor gedoucht en achteraf ligt mijn haar er nu eenmaal altijd verrukkelijk bij. Niet alleen qua geur, maar ook qua uitzicht. Dat geef ik grif toe van mijzelf. In vele culturen zou mijn haar als “kapot” omschreven worden. Iets dat kapot is, is daarom niet lelijk. Het zijn maar woorden. Een ultramooi hemd met een knopje eraf wordt daar niet ineens lelijk van. Vuil en vettig zijn dat wel. Je kunt perfect “heel” haar hebben (wat is de term voor niet-kapot-haar?) dat aan je hoofd plakt van de vettigheid en ruikt naar oude kleedkamers van de turnzaal van een historische collegeschool. Mijn haar is kapot maar het ruikt naar lekker haar en voelt zo zacht aan als een heerlijk fleecedekentje dat je ’s winters over je heen trekt nadat je de playtoets hebt ingedrukt bij het begin van een Lord Of The Rings marathon. Zij vond het “speciaal”. Daarmee kan ze duidelijk in mijn team meespelen. Ik haal mijn klassieke haarmop boven die kan gelden in alle omstandigheden: “Ja, het is nogal fluffy hé,” terwijl ik lichtjes verwijfd met één hand wat haar laat opwaaien. “Je zou het kunnen verkopen.”

Bij deze opmerking had ik al wat vocht moeten voelen opkomen, maar ik was te druk bezig met zonder incidenten over te steken, te praten, mijn houding in acht te nemen en daar bovenop haar aandacht proberen bij te houden. Oversteken blijft natuurlijk niet duren. Het moment was dus al snel daar dat ik aan de overkant stond en zij weer verder haar weg ging, recht uit mijn leven. Ze moest vertrekken van een niemendalletje van een bergopje en gaf daarbij de indruk alsof ze halverwege de Mont Ventoux moest vertrekken naar boven. “Ik geraak bijna niet meer vooruit,” zei ze glimlachend. Pas toen ik haar zo naast mij zag vertrekken viel het mij op dat ze van die dikke winterwanten met wollen binnenkant aan had. Op haar hoofd droeg ze een muts die je zo uit een koffer van een skivakantie zou zien komen. Ik dacht: die meid heeft het koud? Het was wel wat frisjes maar nu niet om te zeggen: alle hens aan dek! Een vroege herfstdag waarin je de eerste koudprikjes voelt opkomen. Maar de zon scheen heerlijk en gaf best nog wel wat warmte op mijn zwarte kledij. Zij daarentegen droeg buiten die wanten en die wintermuts een soortgelijk broekje als degene die Ann-Margret droeg in de eerste shot die we van haar te zien krijgen in de film “Viva Las Vegas”. Voor mensen die zich daar geen beeld bij kunnen vormen: een zeer korte witte broek/short. Dus wat hebben we als totaalbeeld: dikke wanten, dikke muts en een ultrakort broekie. De tegenstrijd in dat beeld bracht mij zo in de war dat ik gewoon vergeten kijken was wat ze voor de rest nog aanhad. Ze was wel mooi en haar benen mochten zéér zeker gezien worden, maar de combinatie vond ik zo apart.

Zij vertrok. Wellicht met dezelfde gedachte in haar hoofd als ik in de mijne: “Ik heb mijzelf oeverloos belachelijk gemaakt!” Toen ik wou roepen “Hé, wacht eens even! Mag ik je knuffel geven?” was ze al uit mijn zicht verdwenen. Ik weet het… Ik trek vaak types van mensen aan die nood hebben aan begeleiding. Sommigen van hen zijn wel okay. Anderen denken in mij (eindelijk!) een aanverwante ziel te hebben gevonden die hen de redding zal bieden. Soort vindt soort zeker? Ik weet niet of zij één van hen is of gewoon iemand met toevallig koudegevoelige handen en hoofdhaar. Als dat alles zou geweest zijn… Daar kan ik mee leven. De rest van de wandeling heb ik blootvoets op wolkjes afgelegd. De Engel Gods…

Waar zou ze nu zijn? Zou ze nog steeds koude handjes hebben? Die broek zal ze ondertussen wel omgewisseld hebben voor een langere vermoed ik. De dagen zijn er niet warmer op geworden. Zou ik naast haar mogen rijden? Of nee, liever wandelen. Samen fietsen vind ik onhandig. Ik heb het eens gegoogelt om te kijken of ze een punt had. Mwja, met een dronken half oog toegeknepen. Maar dat geeft niet. Hoe zou het met haar nu zijn? Wat zijn haar passies? Welke sloefjes draagt ze thuis? De mijne zijn bijna versleten. Ik moet er dringend nieuwe gaan halen voor de winter. Heeft ze net als ik een knuffel in de zetel zitten die haar beschermd? Maakt ze wel eens soep klaar? En zo ja, hoe? Is ze links- of rechtshandig? Ik ben linkshandig, dus moesten we ooit naast elkaar zitten om te schrijven, dan moet ik wel zien dat ik links van haar ga zitten. Neemt ze ook de nieuwe serie van The Muppetshow op of zou ze live kijken? Als ze die niet kent dan moet ik haar dat leren kennen want een muppet heeft nog nooit iemand kwaad gedaan. Heeft ze vaste routines? Zou ze vandaag op hetzelfde moment aan dat zebrapad staan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s