Klein pluimpje

Vóór één van de vrouwen hier aanwezig ook maar de aankoop overweegt van mijn persoon als geheel moet ik ze laten weten dat ik een duim heb. Twee eigenlijk, maar als man in bloed en lijden kan ik me maar op één van de twee tegelijk richten. Daarnaast ben ik een linkse rakker dus ik focus mij in dit schrijven vooral op de duim van mijn linkerhand. Ik ben er nog niet geheel uit of ik hem mijn linkerduim moet noemen of mijn rechterduim. Hij bungelt weliswaar aan de linkerkant van mijn lichaamsas, maar hij staat aan de rechterkant van mijn hand als ik mijn arm ontspannen naar beneden laat hangen of een streepje bestseller typ op het klavier van mijn computer. Idem dito maar dan volledig omgekeerd met de andere duim. Is hij het die mijn rechterduim mag genoemd worden? Het is de énige duim die aan de linkerkant van één van mijn handen staat. Geen idee dus… De handen christelijk omdraaien zodat de palmen naar boven staan zoals Jezus ons zijn wonden liet zien is geen optie. De duimen staan vergeleken met de lichaamsas in die positie dan wel in de juiste richting, maar probeer het maar eens: dat voelt minder natuurlijk aan. In die houding voel je de spieren van je onderarm en polsen méér stretchen dan wanneer je de palm naar de lava binnenin de aarde laat richten. Ik laat het over aan de vrouw die ze wil beroeren om er haar eigen naam aan te geven. Voor hetzelfde geld kan het haar helemaal niets schelen hoe dat kleine drommeltje mag heten.

Het is wel een klein drommeltje moet ik toegeven. Ongeveer even groot als de pink aan diezelfde hand maar dikker en robuuster. Ik bedenk mij ineens dat Tolkien die van hem als basis moet gebruikt hebben om zijn dwergpersonages van zijn Lord Of The Rings verhalen op te baseren. De Elven zal hij dan misschien gebaseerd hebben op pinken. Die zijn meer gracieus en slanker. Een mens kan zo vele verhalen vertellen op basis van en mét zijn vingers. Maar dat is voorbij. Die boeken zijn geschreven. Daar valt niets meer aan toe te voegen. Ik moet het met mijn eigen duimpje stellen en daar valt genoeg over te vertellen. Zo mag je hem nooit vergelijken met andere vingers. Als je dat toch doet dan komt hij er maar sobertjes uit. Hij heeft maar twee kootjes, één gewrichtje (als je het gewricht onderaan, die aan de palm vast hangt, niet meerekent), hij is de méést volslanke van hen allemaal, heeft de grootste nagel en ik kan er alleen maar mee naar achteren wijzen. Het is onmogelijk om met mijn duim naar iets te wijzen dat voor me ligt. Niemand zal dat zien als een teken van: “Ik moet onmiddellijk naar daar kijken want hij zal mijn ogen naar iets willen richten dat voorzekers de moeite waard is om naar te kijken! Een leuk stuk vlees, een natte bloem, vallend aardappelzetmeel of een kind wiens dromen nét gebroken zijn door een confrontatie met een realiteit dat zijn hersenen nog niet kunnen verwerken.” Een duim heeft het simpelweg niet in zich om vooruit te wijzen. Is hij daarom minder belangrijk? Als hijzelf hierop zou kunnen antwoorden, dan was het antwoord “jazeker”. Zoiets ligt in zijn karakter. Hij is de meest verlegen van alle vingers van die hand. Dat houdt je niet voor mogelijk. Doordat hij zo anders is dan de rest heeft hij het laagste zelfbeeld opgebouwd. Wat wil je, hij kan maar één buiging maken. Daar tegenover staat wel dat hij in bewegingsvrijheid iets meer kan dan de rest, maar hij kan er nooit bovenuit stijgen. Wat hij ook doet, hij blijft daar ergens onderaan steken. Moest ik de hand boven water willen houden dan is hij de eerste die onder het wateroppervlak verdwijnt. Dat pakt hem. Dat pakt hem diep. Hij heeft dat nooit kunnen verkroppen. Vanaf hij het besef ontwikkelde dat hij een individu was, dat hij zichzelf loskoppelde van de buitenwereld en bijgevolg ging vergelijken, kon hij niet anders dan naar boven kijken om te zien hoe de andere vingers het deden. En daar stond hij dan met zijn twee kootjes. Hoe zeer hij ook datgene wou kunnen wat de anderen deden, het lukte hem gewoon niet. Zijn lichaam was er eenmaal niet op gebouwd. Hij kon wel draaien en buigen en gek doen maar dat heeft hem nooit enige voldoening gegeven. De andere vingers zien dat ook natuurlijk en hebben er geregeld wel eens compassie mee. Dan nodigen ze hem uit om een diepe buiging te maken waarbij ze dan allemaal de gewrichten buigen zodat de kootjes zich strak rondom hem sluiten als een warm deken. Dan zit hij daar in een coconnetje. Op zich vindt hij dat wel prettig. Hij houdt wel van die aandacht. Toch valt het hem zwaar dat hij de enige is van alle vingers die deze troost wel eens nodig heeft. Waarom kan hij niet zijn zoals de middelvinger, om maar metéén de grootste te noemen. Of de wijsvinger, dat is zijn favoriet, zijn grote idool.

In principe is het voer voor psychotherapeuten om hier wat meer onderzoek naar te doen. Want waarom heeft de duim aan mijn linkerhand meer “issues” dan degene aan mijn rechterhand? Dat is niet zo moeilijk te verklaren geloof ik. Vanuit de basis hebben ze alle twee hetzelfde meegekregen. Ze zijn op enkele te verwaarlozen details na identiek qua vorm, bewegelijkheid en status. Als kind, en zéker als baby, neemt ieder van ons méér prikkels op van wat er gaande is in de buitenwereld en het eigen lichaam, dan wij als volwassenen nog kunnen. Ik ben er dus van overtuigd dat ik als klein ukkie al doorhad dat mijn beide duimen persoonlijkheidsproblemen hadden. Maar… En nu komt het hele eieren eten… Ik ben linkshandig! En wat doet een linkshandige? Puur vanuit een onbewust aanvoelen steekt hij de duim van zijn rechterhand in zijn mond. Niet die van zijn linkerhand. Oh nee, want daarmee wil hij spelen. Zie daar de achterstand in zijn emotionele ontwikkeling! De duim aan mijn linkerhand heeft al vanaf het prille begin moeten aanschouwen hoe zijn “gelijke” wél door mij getroost werd door hem in een warme natte (baarmoederachtige zo u wil) grot te steken om daar geliefkoosd te worden door een tong, terwijl hij zélf nooit iets méér gekend heeft dan een oksel, twee benen of een kussen en een dekentje. En een jonge duim voelt wel dat hier iets speciaals gaande is, maar hij beseft nog niet dat dit abnormaal is. Hij kan nog niet vragen om ook eenzelfde behandeling te krijgen. Hij weet zelfs nog niet dat het kàn, laat staan mag, om voor zijn eigen emotionele rechten op te komen! Op die leeftijd denkt hij dat alles maar normaal is. Later, ja veel later, als het kwaad al geschied is en de trauma’s zich zodanig gesetteld hebben en bedekt werden met zulke skyscrapers onzin dat er met geen stokken nog bij te komen is, ja dan kan er ineens ergens iets beginnen borrelen waarvan de volwassen duim zoiets heeft van: “Waar komt dit nou vandaan?” Begin er dan maar eens aan. Ik probeer hem met ratio wel eens te troosten door hem er aan te herinneren dat ik zonder hem geen glaasje melk kan vasthouden, de standknop van mijn broodrooster niet wat hoger kan draaien, mijn neus niet kan snuiten of de spatietoets gebruiken, maar dat is gelijk bloed op een wonde smeren. Hij wil getroost zijn, geen troost krijgen.

Indien jullie de indruk krijgen dat ik mijn handelswaar aan het zwartmaken ben om jullie tot een aankoop te weerhouden, dan is dat een beetje verkeerd. Hooguit wil ik vragen om er rekening mee te houden alvorens tot aankoop over te gaan. Het verhaal van de duim van mijn linkerhand is geen uitzondering. Elk lichaamsdeel heeft zo wel zijn eigen verhaal. In elk van die rugzakken zitten vrolijke dingen in, maar ook minder vrolijke dingen. Ik zal mijn best doen om die dingen die niet leuk zijn niet in de verf te zetten. Dat kan ik wel. Geheel verwijderen is minder haalbaar. Waarom zou ik ook? Ik ben er zeker van dat elk van jullie lichaamsdelen ook zijn of haar verhaal te vertellen heeft. Als mijn toekomstig bazinnetje naar die van mij wilt luisteren, dan luister ik graag ook naar die van haar. De natuur heeft alleen vogels extra in de watten gelegd. Vrijwel élke centimeter van een vogel heeft namelijk al het pluimpje gekregen dat het verdient.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s